Werken aan een onzekere toekomst: hoe doen azc-bewoners dat?

In dit artikel:

In het azc in Leersum lopen wachttijden voor asielprocedures steeds verder op: twee jaar is gangbaar, vier jaar geen uitzondering meer. Dat heeft grote gevolgen voor bewoners zoals Nawaf uit Irak en Nour uit Syrië. Nawaf, pas vader, woont met vrouw en pasgeboren dochter in één kleine kamer; hij is opgeleid tot psycholoog maar kan zijn beroep niet uitoefenen zolang zijn verblijf onduidelijk is. Om niet stil te zitten leert hij Nederlands, werkt hij in de sportzaal van het azc en is hij vrijwilliger in een winkel in Driebergen. Zijn dochter noemt hij geruststellend “heel rustig”, wat nodig is in de krappe woonruimte.

Nour vluchtte vier jaar geleden en kreeg vorig jaar een verblijfsvergunning; nu woont ze in Amersfoort met twee katten. Haar universitaire diploma uit Damascus wordt hier niet erkend, dus volgt ze een mbo-opleiding tot assistent-bedrijfsleider en worstelt ze met de taal. Het langdurige wachten heeft beide geïnformeerden emotioneel afgevlakt en maakte dat zij “met alles helemaal opnieuw” moesten beginnen. De verhalen illustreren hoe procedurele vertragingen talent en integratiekansen van vluchtelingen frustreren.