VluchtelingenWerk, voor bijna de helft betaald met gemeentegeld, verspreidt 100.000 'Samen Leven'-posters tegen de azc-protesten

In dit artikel:

Volgens een analyse van Hart van Nederland zijn inmiddels meer dan 100.000 zogenoemde ‘Samen Leven’-posters van VluchtelingenWerk aangevraagd. De posters verschijnen vooral in gemeenten waar al een azc staat of waar de komst van een opvanglocatie wordt besproken. Van de tien gemeenten met de meeste aanvragen hebben er zeven een opvanglocatie. Het aantal aanvragen nam volgens de analyse vaak toe na protesten tegen nieuwe azc-plannen.

VluchtelingenWerk introduceerde de posteractie dit voorjaar, na protesten in onder meer Loosdrecht en Apeldoorn. Met de campagne wil de organisatie laten zien dat volgens haar een stille meerderheid de opvang steunt, tegenover een zichtbare groep tegenstanders. De auteur van het artikel beschouwt de actie echter als politieke beïnvloeding en vindt dat de organisatie zich mengt in lokale discussies over opvang, veiligheid en draagvlak.

Daarbij wordt gewezen op de financiële omvang van VluchtelingenWerk. De organisatie zou in 2025 ruim 125 miljoen euro aan inkomsten hebben gehad, waarvan bijna de helft afkomstig was uit gemeentelijke subsidies. Volgens de auteur is niet duidelijk hoeveel de posteractie kost en uit welke middelen die wordt betaald. Daardoor zou onvoldoende zichtbaar zijn waar overheidssubsidies eindigen en activistische campagnes beginnen. Ook wordt verwezen naar het eerdere kabinetsvoornemen van minister Faber om de rijkssubsidie vrijwel te halveren; uiteindelijk bleef een korting van 13 miljoen euro over.

Het artikel benadrukt dat iedereen het recht heeft de posters op te hangen, maar veroordeelt vandalisme tegen woningen met zo’n poster. Tegelijk wordt gesteld dat de campagne in dorpen sociale druk kan veroorzaken, doordat bewoners die de poster niet ophangen of bezwaar maken tegen een azc extra zichtbaar worden.

Als oplossing pleit de auteur ervoor dat gemeenten openbaar maken hoeveel subsidie zij aan VluchtelingenWerk verstrekken en waarvoor. Subsidies zouden volgens hem beperkt moeten blijven tot concrete wettelijke taken, zoals begeleiding bij procedures. Ook wordt de Tweede Kamer opgeroepen onderzoek te laten doen naar de publieke financiering van organisaties die actief zijn in het asieldebat.