Seth bemoedigt asielzoekers in Ter Apel: „Ik wil hun het gevoel geven dat ze mens zijn, geen nummer"

In dit artikel:

Op het grasveld voor de poort van het aanmeldcentrum (ac) in Ter Apel zag veldwerker Seth Obbink de dagelijkse werkelijkheid van asielzoekers: lange wachttijden, geslapen op matjes in sporthallen, koffers en onzekerheid over wanneer ze naar binnen mogen. Obbink werkt drie à vier keer per week op deze COA-locatie namens Stichting Gave; samen met zijn vrouw Lisette verhuisde hij in september 2023 naar Ter Apel nadat ze twee jaar op Sicilië onder vluchtelingen hadden gewerkt. Hun oorspronkelijke plan om er een House of Joy te beginnen strandde door buurtbezwaar, maar ze bleven als buurtgebonden veldwerkers actief en wonen dichtbij het azc, zodat bewoners gemakkelijk hun huis kunnen bereiken.

Obbink bouwt laagdrempelige contacten: een kop koffie, een maaltijd, Bijbelstudies thuis, kledinguitgifte en incidentele activiteiten zoals een mannenavond. Via de christelijke gereformeerde kerk in Mussel en de werkgroep Helping Hands ontstond een vrijwilligersgroep, People of Joy, die rond de twintig tot dertig asielzoekers naar de zondagse kerkdienst brengt met vertaling via Telegram. Het doel is praktisch en pastorale nabijheid: vluchtelingen zich weer mens en niet een nummer laten voelen, en wie christen is bemoedigen.

Tijdens zijn bezoeken hoort Obbink veel persoonlijke en soms schrijnende verhalen. Hij ontmoette meerdere mensen die vanwege hun geloof zijn gevlucht: vaak nieuw-bekeerden uit islamitische landen, maar ook christenen van huis uit uit bijvoorbeeld Syrië. Een opvallend voorbeeld is een man uit Oost-Afrika die in zijn vaderland vervolg kreeg nadat iemand die hij het evangelie had verteld werd vermoord; hij wist te ontsnappen en kwam in Ter Apel terecht. Zulke ervaringen onderstrepen voor Obbink dat asielvraagstukken niet zelden ook een religieuze dimensie hebben. Hij roept kerkgangers op het beeld van asielzoekers te nuanceren en ruimte te maken voor mede-gelovigen die bescherming zoeken.

Obbink beperkt zich bewust tot pastorale steun en praktische hulp; hij bemoeit zich niet met de juridische behandeling van asielaanvragen om geen valse hoop te scheppen. Stichting Gave heeft echter een juridische afdeling die soms ingrijpt, bijvoorbeeld wanneer de IND twijfelt aan de oprechtheid van bekeerlingen. Naast het reguliere aanmeldcentrum bezoekt hij ook de vrijheidsbeperkende locatie (vbl) waar afgewezen asielzoekers verblijven; hier is de sfeer aanzienlijk somberder en de mensen vaak depressief.

De verhalen van bewoners variëren van het alledaagse — verloren bagage bij registratie, zorgen om familie — tot levensbedreigende vervolging. Obbink probeert steeds een luisterend oor, praktische steun en waar mogelijk geestelijke troost te bieden. Met de start van de Vluchtelingengebedsweek organiseert Gave samen met zeven lokale kerken extra aandacht en gebed voor mensen in de procedures en voor christenen die naar asielzoekers omzien. Voor Obbink is dat geen abstracte opdracht maar een persoonlijke roeping: jaren terug begon zijn betrokkenheid bij vluchtelingen met gebed en een eerste ontmoeting — sindsdien groeide de liefde voor dit werk.