Peter Siebelt ontrafelt macht 'linkse kerk': 'Ze hebben de kerken opengezet voor asielzoekers'

In dit artikel:

Onderzoeksjournalist Peter Siebelt stelt dat rond de Nederlandse asielopvang een structureel en machtig netwerk bestaat dat zowel ideologisch als institutioneel geworteld is in linkse en kerkelijke kringen. In een interview met NieuwRechts schetst hij dit stelsel als een samenstel van kerkelijke organisaties (zoals de Nederlandse Raad van Kerken, de Wereldraad van Kerken en kerkelijke opvanginitiatieven als INLIA), ngo’s, politieke partijen, overheidsinstanties, universiteiten en media die gezamenlijk invloed uitoefenen op het asieldebat en migratiebeleid. Siebelt benadrukt dat dit geen losse groep activisten is maar een historisch gegroeid machtsapparaat dat publieke middelen aanspreekt en beleid probeert te sturen.

Hij wijst erop dat kerkelijke instanties vanaf het begin betrokken waren bij opvang en ondersteuning van asielzoekers en mensen zonder verblijfsstatus, onder meer door kerkgebouwen open te stellen. Stichting INLIA noemt hij een voorbeeld: die organisatie vangt mensen zonder papieren op, wat volgens Siebelt helpt voorkomen dat zij worden uitgezet. Ook signaleert hij bestuurlijke inbedding van zulke organisaties, met als illustratie de link met politicus en voormalig Kansfonds-bestuurder Theo Bovens en de financiering van INLIA.

Siebelt plaatst deze netwerken in een bredere politieke lijn: hij ziet continuïteit met christendemocratische tradities (KVP/ARP → CDA) die samen met kerken aan de opbouw van deze structuren hebben bijgedragen. Een belangrijk knelpunt is volgens hem dat kerkelijk ledenverlies het maatschappelijk draagvlak heeft verkleind, terwijl de institutionele macht intact bleef. Die resterende invloed zou doorwerken in beleid, subsidies en activisme, en een wereldvisie propageren waarin nationale grenzen minder zwaar wegen.

Siebelt werkt op basis van jarenlang onderzoek aan een boek over de achterliggende linkse en kerkelijke netwerken rond wat hij de “asielindustrie” noemt. Zijn bevindingen vormen een kritiek op de invloedssferen rond migratiebeleid in Nederland.