Bijbelse barmhartigheid niet te rijmen met "AZC, weg ermee"
In dit artikel:
Een emeritus predikant uit de Protestantse Kerk gebruikte zijn voorbeden en zegen tijdens een recent kerkbezoek om te reageren op de uitkomst van de afgelopen verkiezingen. Hij stelt dat partijen die volgens hem de kern van het evangelie – werken van barmhartigheid zoals voeden, huisvesten en bezoeken van de minstbedeelden – praktiseren, electorale verliezen hebben geleden. Tegelijk constateert hij winst voor stemmen die zich tegen asielzoekers en opvangcentra keren, een ontwikkeling die hem raakt omdat die houding haaks staat op de christelijke roeping tot gastvrijheid.
De predikant koppelt de actuele politiek aan persoonlijke herinneringen en geschiedenis: zijn gezin nam in 1956 een Hongaarse vluchteling in huis, en in 1968 moest hij als militair binnenblijven tijdens de Praagse Lente. Deze voorbeelden dienen als tegenwicht tegen het argument dat vluchtelingen onwelkom zouden zijn; hij vraagt retorisch wat wij zelf zouden doen als ons leven thuis onveilig werd. In dezelfde lijn haalt hij Anne van der Bijl (Brother Andrew, oprichter van Open Doors) aan als voorbeeld van dapper, persoonlijk en vredelievend getuigen van geloof, waarmee deuren opengingen zonder wapens.
Politiek gezien waardeert hij dat sommige partijleiders erop wijzen dat beslissingen over asiel en opvang in Den Haag liggen, maar hij waarschuwt fel tegen christelijke partijen die stemmen willen winnen door in te spelen op heimelijke of open vijandigheid ten opzichte van migranten. Volgens hem strookt dat niet met de leer van Christus, die zich juist identificeerde met de vreemdeling en de noodlijdende.
Op internationaal niveau richt de predikant kritiek op het beleid van Israël, dat volgens hem te veel leunt op geweld en niet op geestelijke roeping als “koninkrijk van priesters”; hij pleit voor een koers van dialoog en liefde in plaats van militaire overmacht. Hij wijst ook op de gevaren van escalatie en militaire dreigementen elders — met impliciete verwijzingen naar spanningen in het Midden-Oosten en machtspolitiek van grootmachten — en roept op tot geweldloos verzet en vredesbouw zoals die in de Amerikaanse burgerrechtenbeweging en de Indiase onafhankelijkheidsbeweging werden toegepast.
Centraal in zijn betoog staat een oproep aan christenen om niet politiek te capituleren aan angst en afwijzing van kwetsbaren, maar om juist barmhartigheid te blijven praktiseren en de “vijand” met liefde te benaderen. Politieke tegenslag ziet hij niet als definitief: wie trouw blijft aan de evangelische normen is volgens hem deel van een geestelijke “Gideonsbende” die op Gods tijd zal winnen. Zijn boodschap is zowel een vermaning aan christelijke politici als een bemoediging aan gelovigen: zoek de dialoog, handel met liefde, en begeer geen stemmen die mensen uitsluiten.